donderdag 8 januari 2015

3000 boeken

Ongeduldig wacht ik op en telefoontje van de drukker. Ze zouden me bellen zodra de vrachtwagen met boeken richting Antwerpen zou vertrekken. Rond half tien. Een beetje zweterig kijk ik naar mijn iphone en merk dat de batterij plat is. Hij zit nog maar net aan de lader of het ding laat me opgeladen weten dat ik twee oproepen heb gemist inclusief een bericht met verzoek naar de drukker te bellen. Goed nieuws, ze zijn vertrokken. Het wordt een lang uur.

Om iets voort elf staan er twee vrachtwagens voor de deur, eentje met elf paletten vol "Hou Van Haar" een tweede leeg. Die tweede vrachtwagen begrijp ik niet, maar ik laat het voorbij gaan. De paletten worden vlak voor de deur afgeleverd en dan is het aan ons. Met vijf mensen dragen we de dozen naar binnen. Voorzichtig alsof het breekbare eitjes zijn. In elke doos zeven boeken met zeven hoofdstukken, het stemt tot nadenken.

Ik probeer mij te bedwingen om niet onmiddellijk een doos te lijf te gaan, maar dat lukt niet. Met bibberende handen doe ik ze open. De ontdekking van een schat. Vlak voor me. De zilveren letters van de cover glanzen me toe en maken me nu al blij. Voorzichtig neem ik het bovenste en eerste exemplaar eruit. Koesterend. Vertederend. Wanneer ik voel hoe degelijk en stevig de kaft is weet ik dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Een dun laagje plastiek is het enige wat mij nu nog van mijn eerste boek scheidt. Voorzichtig maak ik het open. Zeer voorzichtig zodat ik het zeker geen pijn kan doen. Tergend langzaam, om de spanning nog wat te reken, haal ik het er eindelijk af en voel ik het voor het eerst.



Mijn boek. De geur kietelt heerlijk in mijn neus. Een aroma van inkt, papier en nieuw bedwelmt me zachtjes. Zalig. Als een huid die vraagt om aangeraakt te worden, bevoeld en gestreeld wil worden, ligt het boek in mijn handen. Wanneer ik het voorzichtig open sla, zie ik het direct. Het papier is perfect. Stevig, zwaar een tikkeltje gelig. Perfectie. Beter dan ik het mij had voorgesteld. Een warm gevoel vult mijn hart. Ik druk het rode hart tegen het mijne. We zijn bij elkaar. Verenigd voor altijd.

"Ik heb het gedaan!" Ik heb een boek in de wereld gezet. Trots. Terwijl er ondertussen verder volop dozen worden uitgeladen, laat ik het allemaal binnen komen. Dit is waar ik zolang naar heb uitgekeken. De volgende stap. Het worden drie lange weken tot de boeklancering op 1 februari 2015.

donderdag 1 januari 2015

Daar gaan we


De eerste officiële blog van het jaar. 2015 wordt onverbiddelijk het jaar van “Hou Van Haar”, mijn eerste boek. Hoe kan het ook anders met een start als deze. Uitgenodigd worden op de schrijversweek van Christine Pannebakker en Geert Kimpen om daar, als eerste spreker van het jaar, mijn boek te mogen voorstellen.

Toegegeven het was echt spannend. “Hoe krijg ik het in deze drukke periode waarin iedereen nog snel naar de kapper wil, waarin op 18 december het boek gedrukt dient te worden en waarin nog enkele stevige bedrijfsbeslissingen hangende zijn, het voor elkaar om toch nog een leuke boekpresentatie in elkaar te boksen?” Maar waar een wil is, is een weg. Ik wou deze prachtige kans echt niet voorbij laten gaan. En wat een heerlijke beslissing was dit.


Op 31 december reden Luc en ik naar, jawel de gemeente Haaren in Noord Holland, om daar in een klooster samen op ons ding te doen. We werden met open armen ontvangen en genoten samen met de schrijvers en hun familie en vrienden van een heerlijk oud naar nieuw feest. Voor een keer heb ik mijn dansschoenen niet aangetrokken en ben ik wijselijk iets over twaalf als een echte assepoester weggeslopen. Niet uit schrik om in een pompoen te veranderen, maar wel om een goeie nachtrust te hebben voor het grote moment. Er is maar één eerste keer en daar wou ik echt het allerbeste van maken.

Op 1 januari, de grote dag, was ik al vroeg op. Klaar en een beetje zenuwachtig, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Luc en ik deden nog een kleine doorloop en om elf uur was het zover. Langzaam maar zeker liep de bibliotheek van het klooster rustig vol. De spanning steeg en dan het moment. Kasper kondigt ons aan en we gaan ervoor. Eerst nog een beetje zenuwachtig, maar daarna helemaal op dreef.

Ik voel me welkom en veilig en geef het beste van mezelf. Mensen lachen, worden stil, klappen en knikken. Wanneer Luc zingt stromen de eerste traantjes. Dit verhaal gaat over liefde. De presentatie verloopt perfect. Wanneer ik afsluit met ‘de ideale kapper houdt van haar’ barst er een stevig applaus los, gevolgd door een staande ovatie. Ik ben behoorlijk onder de indruk, gelukkig, geëmotioneerd en dolblij en laat het allemaal binnenkomen.

Heerlijke felicitatie, kussen, knuffels wat een feest. Zelfs de mannen komen mij feliciteren en bedanken, wat me extra blij maakt. Ik kijk naar Luc en geef hem een stevige knuffel. Super om dit te kunnen en mogen delen met elkaar. “De toon is gezet” denk ik bij mezelf. 2015 laat maar komen, we zijn er helemaal klaar voor.