zondag 1 november 2015

Ik, Peter Platel, een burn-out?!

Dinsdag zes oktober rond twee uur 's ochtends gebeurde het. Het vat was vol. De druppel die de emmer deed overlopen viel. Ik word met een shock wakker.  Mijn hersenen splijten open. Een elektrisch geladen oorverdovende donderslag met veel geknetter maar zonder bliksem. Pikzwarte duisternis. Paniek, totaal verlies van controle over mijn lichaam en geest. Mijn gedachten spatten als een vuurwerk zonder kleur alle kanten op. Een explosie die niet de lucht in gaat maar een put graaft naar een ongekende diepte. Zwarter, dieper en beangstigender dan alles wat ooit voorafging.
Ik hoor de troostende stem van Luc in de verte, overstemd door gehuil en een niet te stoppen stroom van tranen. Een verdriet waarvan ik niet besef waar het vandaan komt, maakt zich van mij meester. Ik weet niet meer waar en wie ik ben. Plots wordt alles stil.

's Anderendaags.
Het lukt me niet om een lepel naar mijn mond te brengen om iets te eten. Mes en vork gebruiken is bijna onmogelijk. Praten stopt. Elke vraag wordt met tranen beantwoord. Ik wil vluchten maar heb de kracht niet en weet niet waar naartoe.
Luc's zachtheid en begrip zijn mijn enige houvast. Alles is weg. Ik weet het niet meer. Voor, achter, boven, onder, links, rechts, vooruit, achteruit hebben geen betekenis. Ik wil enkel nog slapen. Niet meer weten.

"Een stevige burn-out met depressie," klinkt de stem van de dokter in de verte. Ik begrijp er niets van. Ik? Een burn-out? Een depressie? Uitgeput en kapot huil ik mezelf in slaap. Valium doet wat valium doet. Ozon help bij beetjes. Buiten zijn in de natuur voelt goed. Praten valt me zwaar. Mensen voelen bedreigend.
Een emotionele rollercoaster raast door mijn brein. Zingeving? Schuldgevoel? Invulling? Bijdragen? Waarom? Met wie? Hoe nu verder? Vragen zonder antwoorden bouwen een gevangenis van onoverkomelijke muren.

Ondertussen zijn we een maand verder.
Ik heb de boodschap begrepen. Mijn lichaam heeft me duidelijk laten weten dat teveel teveel is. Zelfs voor mij, de onvermoeibare werker die alles aan kan en alles goed voor mekaar heeft. Dit kon mij niet overkomen. En toch...

Bescheidenheid en dankbaarheid voor deze ervaring leren mij nu elke dag iets bij.
Ik weet dat het weer goed komt.
Het wordt een hele uitdaging.
Tijd, geduld, vriendschap en liefde doen hun werk.
Vallen doen we allemaal.
De kracht zit in het opnieuw opstaan.