woensdag 9 november 2016

Live from New York: na 9/11 nu 11/9



Een week in New York in de zon. Heerlijk is het hier. Tot we deze morgen wakker worden in deze bizarre nieuwe wereld. Ook de zon is plotseling weg. Het regent. Het universum zet de sfeer en leeft met ons mee.


Times Square ABC News
Gisterenavond.
Vanuit bed volg ik op de televisie wat er gebeurt. Rond 22u wordt de spanning me teveel en moet ik de kamer uit. Met Times Square om de hoek kan ik niet blijven liggen. Ik wil voelen wat er leeft en wat er aan de hand is. Op grote schermen die anders non-stop reclame spuwen, zie ik samen met duizenden anderen hoe Donald Trump langzaam maar zeker Hillary Clinton voorbijsteekt in de race naar het presidentschap.
De sfeer is geladen, bedrukt en zwaar. Je kan de spanning voelen. De onwezenlijkheid staat leesbaar op de gezichten van de vele New Yorkers die met ongeloof volgen wat ze amper kunnen vatten. De wereld verandert, zoveel is duidelijk.
Fox News HQ

Twee blokken verder aan het Fox News HQ juicht de Trump aanhang bij elke stap dichter bij de overwinning. De sfeer is grimmig, ik voel me niet echt op mijn gemak en besluit om niet langer te blijven.
Naargelang de nacht vordert, wordt het steeds duidelijker. Amerika heeft gekozen. Trump wordt president van de Verenigde Staten.
Aangeslagen door zoveel emotie kruip ik terug onder de wol. De slaap komt niet.

NBC Hillary Clinton HQ
Ik ga morgen terug naar huis en dat stelt me deels gerust, maar met bezorgdheid en pijn in mijn hart denk ik aan al mijn vrienden hier. De LGBTQ gemeenschap, de dragqueens, de performers. Hoe voelt het vandaag om vrouw, immigrant, gay te zijn in dit geweldige New York? Hoe verandert hun leven vanaf 20 januari 2017? En hoe verandert het onze?

"De grootste breuklijn in onze samenleving is niet langer religieus, ideologisch of economisch, maar educatief: het is de kloof tussen hoog- en laagopgeleiden. Het succes van het populisme in de hele westerse wereld is daaraan gekoppeld: populisten doen het goed bij laaggeschoolden." lees ik deze morgen op de blog van David Van Reybroeck en dat is de nagel op de kop.

15 jaar na 9/11 is het opnieuw grijs boven New York. Op 11/9 is de stad die nooit slaapt volledig verdoofd.

woensdag 2 november 2016

Zo simpel is het.

"Wanneer iedereen voor zijn eigen deur veegt, blijft heel de straat proper", verkondigde mijn moeder vroeger in al haar wijsheid. En ze had gelijk. Zo simpel is het. Wanneer we allemaal onze verantwoordelijkheid opnemen en doen wat we moeten doen, is onze aarde een fantastische plaats om te mogen verblijven.

Ik wordt er helemaal vrolijk van, wanneer ik mensen op de bus zie rechtstaan om hun plaats af te staan. Het maakt me blij te zien hoe iemand een centje geeft aan een dakloze. Het doet me glimlachen wanneer ik een familie op het strand met hun hond zie spelen en wanneer die zijn behoefte doet, dat netjes wordt opgeruimd. Ik word er iets minder vrolijk van wanneer ik honderd meter verder met mijn blote voeten in een hondendrol trap en voel hoe het plots warm wordt tussen mijn tenen, wanneer ik zie hoe mensen zomaar hun afval op de grond en in de natuur gooien en hoe een auto met gierende banden en veel getoeter iemand de weg afsnijdt.

Helaas neemt niet iedereen zijn verantwoordelijkheid op. Jammer genoeg heeft nog steeds niet iedereen begrepen dat het niet zo moeilijk is om je verantwoordelijkheid op te nemen. En nog steeds heeft een groot gedeelte van onze medemensen niet door dat het echte leven pas begint wanneer je echt tot de juiste actie overgaat. Erkennen wat je hebt gedaan, of het nu goed is of fout, dat doet er zelfs amper toe, is de eerste stap naar persoonlijke groei. Het is een belangrijke en noodzakelijke eerste stap in de goede richting om jezelf te ontwikkelen. Om de les te leren die er te leren valt. Om een stapje dichter te komen bij die betere versie van jezelf. Om beter jij te zijn dan je gisteren was.

Waarom is dat zo uitdagend? Is het de confrontatie? Is het de mogelijkheid om te falen? Is het angst voor verandering? Is het angst zonder meer? En wat is dat dan precies die angst? Angst voor wat? Angst voor wat misschien ooit zou kunnen gebeuren? Angst waar je je op voorhand zinloos druk over maakt. Angst die op tot het moment zelf wegsmelt als sneeuw voor de zon, omdat er uiteindelijk niets gebeurt dat angst rechtvaardigt.

Angst is Automatisch Negatieve Gedachten Systematisch Toelaten, meer niet.

Ik hou heel erg van de Engelse term "owning it". Die beschrijft heel duidelijk waar het over gaat. Neem bezit van wat je doet, van wat je zegt, van wat je denkt. Eigen je je gedachten, woorden en handelingen toe. Erken wat je hebt gedaan en wat de impact daarvan is. Neem je verantwoordelijkheid en leer de les. Dit is wat het leven boeiend en interessant maakt.
Het is geen schande om iets verkeerd te toen, het is geen drama om te falen. Het is menselijk en het hoort er gewoon bij. Vallen doen we allemaal, maar het is de manier waarop we terug opstaan die ons maakt tot wie we zijn.

Veel succes,
Peter