woensdag 1 maart 2017

Ik ben woest, razend, furieus!

Ik ben woest, razend en furieus. Ik voel hoe het stukje huid boven mijn bovenlip en onder mijn neus zich opspant. Hoe ik mij moet bedwingen om mijn tanden niet te laten zien, om niet te gaan grommen als een boze hond. In mijn hoofd lijkt het oorlog. Mijn vuist balt zich tot mijn knokkels er wit van worden. Ik wil om mij heen stampen en slaan. Ik wil iemand een klap in het gezicht geven, roepen en brullen, maar dat gebeurt allemaal niet. Ik blijf gewoon verslagen zitten.
Tranen vechten om losgelaten te worden.  Ik voel verdriet en machteloosheid om zoveel onrecht.

Chyna Doll Dupree
Gisteren las ik een artikel over een jonge zwarte transgendervrouw Chyna Doll Dupree, doodgeschoten in New Orleans. Zomaar. Omdat ze was wie ze was. Omdat ze ervoor had gekozen om haar leven te leiden in vrijheid, zich te tonen zoals ze zich echt voelde, weg van alle angst. Daar heeft ze enkele dagen geleden de hoogst denkbare prijs voor betaald. Haar vrijheid werd verrekend met haar leven. Ze is de derde transvrouw die in de VS op een maand tijd wordt vermoord, de vijfde dit jaar. Dit is 2017.

Oordeel, onbegrip en onverdraagzaamheid winnen het nog steeds van respect. Respect voor wie anders is, wie anders leeft. Waarom voelen zovelen zich zo bedreigd door mensen die ervoor kiezen niet mee te lopen in de voorgekauwde hokjes? Waarom moet iedereen binnen een voor hun begrijpbaar denkpatroon passen? Wat is er mooier dan die grote waaier van diversiteit en verscheidenheid? Waarom moet iedereen gevat en geplaatst kunnen worden in het vakje man of vrouw? En wat betekent dat dan überhaupt? Geloven we nu nog steeds dat gender enkel en alleen maar bepaald wordt door de uiterlijke geslachtskenmerken waar we mee geboren worden? Wake Up people! There is more to life!

Ik ben woest en tegelijk verdrietig en heel diep vanbinnen zelfs een klein beetje bang. Dat was zij duidelijk niet. Zij was moedig en dapper. Een transgendervrouw die vrolijk zingend en dansend haar publiek entertaint. Die doet wat ze liefst doet en best kan, die geeft wat ze heeft en daar anderen blij mee maakt, is niet meer. Op bezoek bij familie neergeschoten. Ik blijf het keihard en onvatbaar vinden.

Xenofobie: de irrationele en obsessionele angst voor alles wat anders is. In extremis met het verlangen om het andere te vernietigen tot gevolg. Ze bestaan. Mensen vol haat omdat anderen anders zijn. Omdat het niet binnen hun wereldje past, binnen hun bekrompen geest.
Dit verhaal raakt me diep.

Ik kan me niet ontdoen van de idee dat het allemaal heel dichtbij is. Dat er hier rondom ons ook haters zijn. Haters die mensen haten gewoon omdat ze anders zijn, gays haten, fems haten, nichten haten, mij haten gewoon omdat ik ben wie ik ben, Peter Platel overdag en soms Bang Bang LaDesh 's nachts. Mensen die haten omdat ze zich bedreigd voelen. Die een spiegel voorgehouden worden om dan plotseling te zien dat ze zichzelf niet graag zien.

Geloof me, ik ben echt woest, maar ik blijf graag zien, met heel mijn hart.

maandag 16 januari 2017

Wie zie je graag?

Ik zie je graag.

Vier kleine woordjes van onschatbare waarde. Mogelijk de eerste woordjes die ons werden toegeluisterd toen we op de wereld kwamen en met een beetje geluk misschien ook wel de laatste die we mogen horen wanneer we diezelfde wereld terug verlaten.

Vier woordjes die ons dolgelukkig maken wanneer we ze als kind van onze ouders te horen krijgen, terwijl ze enkele jaren later klinken als het gênantste wat diezelfde ouders kunnen zeggen.

Vier woordjes die ons betoveren, wanneer ze uitgesproken worden door degene waar jij van weg zwijmelt. Jouw prins of prinses die je in alle staten brengt en liefde laat klinken als muziek.

Vier woordjes waar we soms zo lang mee wachten om ze te zeggen, zodat de ander ze kan beantwoorden met exact dezelfde vier woordjes.

We weten perfect hoe we aan een ander kunnen duidelijk maken wat we voelen. We weten maar al te goed wat we willen horen, zeggen en doen. Welke gebaren, welke woorden, welke acties. We weten hoe we onze vrienden, partners, ouders, kids kunnen tonen, laten weten en voelen hoeveel we van hen houden.

Een eenvoudige vraag, wie is de allerbelangrijkste persoon in je leven?  Zonder wie zou je echt niet kunnen? Wie zie je liefst? Moet je daar lang over nadenken?  Wat is jouw antwoord? Wie is die persoon?

Is het antwoord iemand anders dan "ik"? Jij bent de persoon waar je de rest van je leven mee verder moet, waar je de rest van je dagen mee zal samen leven, waar je het nog een hele tijd mag mee doen.

Wanneer heb je daar nog eens bij stilgestaan? Wanneer heb je voor het laatst aan jezelf duidelijk gemaakt dat je houdt van wie je bent? Dat je je goed voelt in jouw vel en dat je dankbaar bent om wie je nu echt geworden bent? Wanneer heb je die vier mooie woordjes "ik zie je graag" de laatste keer tegen jezelf gezegd?

Zorg voor jezelf, wees goed voor jezelf, zie jezelf graag, anders overleef je niet. Wordt je in het vliegtuig niet duidelijk uitgelegd om eerst jezelf in veiligheid te brengen voor je anderen gaat helpen? Met de liefde is het net zo. Het is onmogelijk om eerlijk en oprecht van een ander te houden en liefde te geven en te delen, wanneer je niet eerst van jezelf houdt.

Laten we daarom in eerste instantie lief, zacht en goed zijn voor onszelf. Geen zelfverwijt, geen oordeel, geen perfectionisme meer.

Een diepe zucht, een grote glimlach en een welgemeende "ik zie je graag" tegen je spiegelbeeld 's morgens zijn het ideale begin voor een geslaagde dag. Het hoeft niet altijd zo moeilijk te zijn. Veel succes.








Ik zie je graag.

Peter