woensdag 1 maart 2017

Ik ben woest, razend, furieus!

Ik ben woest, razend en furieus. Ik voel hoe het stukje huid boven mijn bovenlip en onder mijn neus zich opspant. Hoe ik mij moet bedwingen om mijn tanden niet te laten zien, om niet te gaan grommen als een boze hond. In mijn hoofd lijkt het oorlog. Mijn vuist balt zich tot mijn knokkels er wit van worden. Ik wil om mij heen stampen en slaan. Ik wil iemand een klap in het gezicht geven, roepen en brullen, maar dat gebeurt allemaal niet. Ik blijf gewoon verslagen zitten.
Tranen vechten om losgelaten te worden.  Ik voel verdriet en machteloosheid om zoveel onrecht.

Chyna Doll Dupree
Gisteren las ik een artikel over een jonge zwarte transgendervrouw Chyna Doll Dupree, doodgeschoten in New Orleans. Zomaar. Omdat ze was wie ze was. Omdat ze ervoor had gekozen om haar leven te leiden in vrijheid, zich te tonen zoals ze zich echt voelde, weg van alle angst. Daar heeft ze enkele dagen geleden de hoogst denkbare prijs voor betaald. Haar vrijheid werd verrekend met haar leven. Ze is de derde transvrouw die in de VS op een maand tijd wordt vermoord, de vijfde dit jaar. Dit is 2017.

Oordeel, onbegrip en onverdraagzaamheid winnen het nog steeds van respect. Respect voor wie anders is, wie anders leeft. Waarom voelen zovelen zich zo bedreigd door mensen die ervoor kiezen niet mee te lopen in de voorgekauwde hokjes? Waarom moet iedereen binnen een voor hun begrijpbaar denkpatroon passen? Wat is er mooier dan die grote waaier van diversiteit en verscheidenheid? Waarom moet iedereen gevat en geplaatst kunnen worden in het vakje man of vrouw? En wat betekent dat dan überhaupt? Geloven we nu nog steeds dat gender enkel en alleen maar bepaald wordt door de uiterlijke geslachtskenmerken waar we mee geboren worden? Wake Up people! There is more to life!

Ik ben woest en tegelijk verdrietig en heel diep vanbinnen zelfs een klein beetje bang. Dat was zij duidelijk niet. Zij was moedig en dapper. Een transgendervrouw die vrolijk zingend en dansend haar publiek entertaint. Die doet wat ze liefst doet en best kan, die geeft wat ze heeft en daar anderen blij mee maakt, is niet meer. Op bezoek bij familie neergeschoten. Ik blijf het keihard en onvatbaar vinden.

Xenofobie: de irrationele en obsessionele angst voor alles wat anders is. In extremis met het verlangen om het andere te vernietigen tot gevolg. Ze bestaan. Mensen vol haat omdat anderen anders zijn. Omdat het niet binnen hun wereldje past, binnen hun bekrompen geest.
Dit verhaal raakt me diep.

Ik kan me niet ontdoen van de idee dat het allemaal heel dichtbij is. Dat er hier rondom ons ook haters zijn. Haters die mensen haten gewoon omdat ze anders zijn, gays haten, fems haten, nichten haten, mij haten gewoon omdat ik ben wie ik ben, Peter Platel overdag en soms Bang Bang LaDesh 's nachts. Mensen die haten omdat ze zich bedreigd voelen. Die een spiegel voorgehouden worden om dan plotseling te zien dat ze zichzelf niet graag zien.

Geloof me, ik ben echt woest, maar ik blijf graag zien, met heel mijn hart.